آنكه در نفس بزرگ باشد دوم آنكه خوى او همه پسنديده و ملايم افتد سوم آنكه بر متكبران مستولى باشد چهارم آنكه عموم مردم در نفس و مال و عفت از او به‌سلامت باشند چون چنين باشد پادشاه از آفات مستى خود ايمن تواند بود زيراكه آفت سكر سلطنت زياده از آفت سكر شراب است و گويد پادشاه ناچار است از دانائى كه ملازم حضرت او باشد تا در حال عزت سلطنت خوارى و مسكنت را به ياد او آورد و هنگام ايمنى و طرب خوف و شغب را به او عرضه كند و وقت قوت و استيلا تذكار عجز و بلا كند هر پادشاه چنين زيستن نمايد ملكش پايدار و رعيتش برقرار خواهد بود و از سخنان او است كه گويد ملك و دين دو برادرند كه از يك شكم زادند قوام هريك با ديگرى است چه آنكه دين اساس است و ملك عماد و هرگز بىاساس عماد پايه‌دار نبود و گويد بر سلطان واجب است كه آنچه بصلاح رعيت بازگردد شعار روزگار خود سازد و گويد هيچ عادت ملوك زشت‌تر از آن نيست كه اسرار مملكت را با عموم و خدم و جمهور رعيت در ميان نهد و گويد هر سلطان كه روزگار خويش را بفراغت و بطالت بگذراند شومى آن عايد سپاه و مملكت گردد و گويد پادشاه با لشكر حفظ خود تواند كرد و لشكر را باخذ خراج مملكت مىتوان نگاهدارى كرد و خراج از زراعت حاصل شود و زراعت به نصف و عدالت بر پاى باشد مؤلف گويد امير المؤمنين عليه السّلام بهتر از اين فرموده قال عليه السّلام العالم حديقه و سياجها الشريعة و الشريعة سلطان تجب له الطاعة و الطاعة سياسة يقوم بها الملك و الملك نظام يعضدها الجيش و الجيش اعوان يكفلهم المال و المال رزق تجمعها الرعية و الرعية سواد يستعبد هم العدل فبالعدل قوام العالم فبالعدل قوام العالم فبالعدل قوام العالم